IVF (czyli zapłodnienie pozaustrojowe) to jedna z metod leczenia niepłodności stosowana w nowoczesnej medycynie. Pierwotnie używana ona była w leczeniu niedrożności jajowodów u kobiet, natomiast obecnie stanowi jedną z metod leczenia używanych w niemal każdym przypadku zaburzeń płodności. Metoda IVF polega na pobraniu komórki jajowej z organizmu kobiety i zapłodnienie jej poza ustrojem-plemnikami mężczyzny. W przypadku zapłodnienia, uzyskany w ten sposób zarodek zostaje z powrotem wprowadzony do macicy kobiety gdzie następuje jego dalszy rozwój. Większość powstałych za pomocą tej techniki embrionów mrozi się i przechowuje w specjalnych warunkach (ciekły azot). Są one wtórnie wykorzystywane w przypadkach gdzie pierwsza próba zajścia w ciążę zakończyła się niepowodzeniem.