Zapłodnienie in vitro ivf zalicza się do metod wspomaganego rozrodu. Polega ono na pozaustrojowym zapłodnieniu komórki jajowej, pobranej od pacjentki po uprzedniej kuracji farmakologicznej (służącej wytwarzaniu pęcherzyków w jajnikach). Do połączenia komórek rozrodczych pacjentki i partnera dochodzi w specjalnie do tego celu przygotowanym inkubatorze. Po kilku dniach najlepiej rozwinięte spośród uzyskanych zarodków zostają umieszczone w macicy pacjentki. Zwiększenie szans na powodzenie zabiegu uzyskiwane jest poprzez podanie progesteronu. W przypadku, gdy nie uda się uzyskać zarodków w wyniku przeprowadzenia procedury ivf, uzupełnia się ją tzw. mikromanipulacją ICSI (polega ona na wprowadzaniu pojedynczych plemników do komórki jajowej, pobranej uprzednio od pacjentki). Metoda ta powszechnie uważana jest za bezpieczną, ponieważ ryzyko nieprawidłowego rozwoju dziecka jest niewielkie.